|
Menopauza - dieta i aktywność łagodzą objawy
Pierwsze objawy przekwitania kobiety nie są odczuwalne, jednak można je stwierdzić w badaniach poziomu hormonów. Estrogeny - hormony regulujące prawidłowy cykl u kobiety, są w ok. 60 proc. produkowane przez jajniki (reszta powstaje w wyniku procesów zachodzących m.in. w tkance tłuszczowej i mięśniowej).
Ze
starzeniem się organizmu jajniki są coraz mniej sprawne, dlatego też spada
poziom estrogenów, a zwłaszcza jednego z nich - estradiolu, którego większość
wytwarzają właśnie jajniki.
Maleje też poziom progesteronu - drugiego najważniejszego hormonu. Ten spadek
estrogenów i progesteronu można stwierdzić w badaniach już od ok. 40. roku życia
kobiety. Jednocześnie stopniowo rośnie poziom dwóch innych hormonów: FSH i LH.
Przed menopauzą cykle są zwykle coraz krótsze, a krwawienia dłuższe i bardziej
obfite. Zaburzenia normalnego cyklu to najbardziej typowy objaw zbliżającej się
menopauzy. Rzadziej też dochodzi do owulacji. Aż w końcu miesiączka zanika.
Uciążliwości klimakterium
Objawy klimakterium mogą się pojawić już kilka lat przed ostatnią miesiączką.
Niestety, utrzymują się przynajmniej kilka, a czasem kilkanaście lat po niej.
Dotkliwie odczuwa ten okres ponad 90 procent pań. Choć generalnie otyłość nie
służy zdrowiu, tęższe panie lepiej znoszą klimakterium -niedobory estrogenów z
jajników (głównie estradiolu) nieco redukują te pochodzące z procesów
zachodzących w tkance tłuszczowej (estron).
Następstwa menopauzy
Niedobór estrogenów i progesteronu nie pozostaje bez wpływu na zdrowie. Do
menopauzy żeńskie hormony dość skutecznie chronią kobietę np. przed chorobami
sercowo-naczyniowymi. Zagrożenie chorobą wieńcową i zawałem serca gwałtownie
rośnie u kobiet zwykle po 50. roku życia. Brak hormonów negatywnie wpływa też na
układ kostny - gęstość tkanki kostnej systematycznie maleje.
Jeśli jeszcze do tego kobieta pali papierosy, pije dużo kawy, jest szczupła,
osteoporoza może stanowić poważny problem. W okresie okołomenopauzalnym rośnie
również zagrożenie rozwojem mięśniaków macicy oraz nowotworu sutka. Wszystkiemu
można jednak zapobiec lub przynajmniej znacznie zmniejszyć dolegliwości. -
Niezmiernie istotny jest styl życia: dieta bogata w witaminy i minerały, duża
aktywność fizyczna i taka codzienna troska o zdrowie nie tylko znacząco
zmniejszają objawy klimakterium, ale też chronią przed chorobami, które mogą
rozwinąć się w tym okresie -podkreśla dr Antoni Marcinek, specjalista
ginekolog-położnik.
To warto wiedzieć
NAJBARDZIEJ TYPOWE OBJAWY KLIMAKTERIUM:
UDERZENIA GORĄCA nagła fala ciepła spływa zwykle od twarzy w dół,
towarzyszy temu silne pocenie się i dreszcze, kilka razy na dobę, a najczęściej
nocą,
ZMIENNOŚĆ NASTROJU skłonność do płaczu, drażliwość, zaburzenia
koncentracji, niepewność, apatia, brak "napędu" do życia,
SUCHOŚĆ POCHWY mniejsza odporność na infekcje układu moczowopłciowego,
może dochodzić do nietrzymania moczu,
PRZESUSZENIE SKÓRY, UTRATA JEJ JĘDRNOŚCI,
UTRATA JĘDRNOŚCI BIUSTU na skutek zaniku tkanki gruczołowej w sutkach.
TRZY FAZY KLIMAKTERIUM:
PREMENOPAUZA
Pojawić się może około 40. roku życia. Nie ma jeszcze objawów klimakterium, ale
poziom FSH jest już podwyższony, częstsze są też cykle bezowulacyjne.
PERIMENOPAUZA
Zaczyna się ok. 45. roku życia i kończy po menopauzie. Wzrost FSH i LH jest
wyraźny, znacząco obniża się poziom estrogenów i progesteronu. Już w tym okresie
mogą wystąpić tzw. objawy wypadowe, czyli najbardziej dokuczliwe objawy
klimakterium.
POSTMENOPAUZA
Krwawienie nie występuje, poziom FSH i LH jest wysoki, estrogenów i progesteronu
- bardzo niski. Prawie każda kobieta uskarża się na uderzenia gorąca, zmienność
nastroju i inne dolegliwości uznawane za typowe dla klimakterium.
Gazeta Krakowska (1.4.2006)