Kilka ciekawostek dotyczących historii kardiologii.

Już ok. 300 p.n.e. Herofilos z Chalkedonu, lekarz aleksandryjski, dostrzega różnicę pomiędzy żyłami i tętnicami. W II w. n.e. Galen z Pergamonu podaje własną teorię obiegu krwi, wg której krew miesza się z powietrzem w lewej komorze serca, a miejscem powstawania i początkiem obiegu krwi jest wątroba. Do czasu odkrycia krążenia przez Harveya (w 1628 roku), była to teoria powszechnie obowiązująca. Galen pierwszy opisuje przewód tętniczy. W XIII wieku Ibn an-Nafis, lekarz arabski, w swoim dziele omawiającym anatomię człowieka (Człowiek Doskonały) zamieszcza trafne spostrzeżenia na temat małego obiegu krwi. Ok. 1360 Tomasz z Wrocławia, biskup Sarepty, wydał dzieło Mihi Competit, które spełniało rolę encyklopedii lekarskiej, zwracało m.in. uwagę na choroby serca. Biskup Tomasz był pierwszym polskim uczonym medykiem który zajmował się sercem. Czy wiesz, że jeden z pierwszych kardiologów Miguel Serveto w 1553 roku zostaje spalony na stosie z powodu przekonań religijnych dotyczących wydania dzieła o charakterze teologicznym Christianismi restitutio, w którym opisuje w m.in. mały obieg krwi i to, iż serce jest mięśniem pompującym krew? Więcej tutaj>>
 

Układ sercowo naczyniowy


Aby dobrze zrozumieć skąd biorą się choroby sercowo-naczyniowe, trzeba zapoznać się z niektórymi aspektami fizjologicznymi funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego.
Dla większości ludzi serce stanowi symbol miłości i uczucia. Lecz czy rzeczywiście wygląda ono tak, jak często przedstawiane jest na rysunkach czy wycinane na drzewach i ławkach czy też malowane na murach? Jedną z możliwych odpowiedzi jest stwierdzenie, że serce jest pompą ssąco-tłoczącą, przepompowującą krew do wszystkich narządów i dzięki temu utrzymującą cały organizm przy życiu.

Jeśli w przybliżeniu chcesz wyobrazić sobie kształt swojego serca, musisz spojrzeć na własną prawą pięść. To co się zobaczysz, odpowiada właśnie zarysowi Twojego serca. Jego waga wynosi około 280-340 g u mężczyzn i 230-280 g u kobiet.
Kolejną rozbieżnością między popularnie przyjętymi poglądami, a rzeczywistym obrazem, jest położenie serca w klatce piersiowej. Większość z zapytanych osób wskazałaby, jako jego lokalizację, lewą stronę ciała, co nie odpowiada prawdzie. Serce znajduje się bowiem prawie dokładnie pośrodku klatki piersiowej, częściowo za mostkiem, w okolicy zwanej śródpiersiem, pomiędzy płucami, ze szczytem pochylonym ku prawej stronie ciała, a koniuszkiem ku lewej.
Serce utworzone jest głównie z mięśnia zwanego mięśniem sercowym. Mięsień ten otoczony jest od zewnątrz i wewnątrz przez dwie cienkie, zabezpieczające blaszki, z których zewnętrzna nosi nazwą nasierdzia, a wewnętrzna wsierdzia. Wnętrze serca podzielone jest na cztery przestrzenie. Dwie z nich, większe, leżące od dołu, tworzą prawą i lewą (zgodnie ze stronami ciała) komorę. Przed każdą z nich od góry znajduje się po jednej mniejszej jamie nazwanej odpowiednio prawym i lewym przedsionkiem. Ściany oddzielające od siebie przedsionek i komorę noszą nazwę przegród przedsionkowo-komorowych, w których zlokalizowane są ujścia przedsionkowo-komorowe umożliwiające przepływ krwi z przedsionków do komór.
Cykl pracy serca składa się z dwóch faz: fazy skurczu i fazy rozkurczu. w fazie skurczu następuje wypchnięcie krwi z komory na obwód, a w fazie rozkurczu ich wypełnienie napływającą krwią. Powiedziano powyżej, że serce jest pompą ssąco-tłoczącą, ale na temat ten nie ma zgodności poglądów. Dyskutowane są bowiem własności ssące serca. Działanie ssące może być bowiem jedynie następstwem ujemnego ciśnienia w klatce piersiowej (niższego od ciśnienia atmosferycznego) ułatwiającego napływ krwi do serca.
Mięsień sercowy jest pobudzany do skurczu przez automatycznie wyzwalane przez węzeł zatokowy impulsy elektryczne. Liczba skurczów u człowieka w warunkach prawidłowych wynosi w spoczynku od 60 - 90 na minutę.

.

Długość naczyń krwionośnych w naszym ustroju wynosi około 111 000 kilometrów. Przy każdym uderzeniu serca 60-80 gramów wzbogaconej tlenem krwi przedostaje się pod dużym ciśnieniem z przedsionka serca do aorty, największej tętnicy naszego organizmu. Układ naczyniowy ustroju człowieka można porównać do drzewa. Aorta jest pniem tego drzewa. Rozgałęzia się ona na mnóstwo tętnic, które z kolei dzielą się na drobniejsze gałęzie nazywane tętniczkami. Zaopatrują one w tlen naczynia włosowate - liście tego drzewa. Naczynia włosowate są to mikroskopijne naczynia, zaopatrujące w tlen i substancje odżywcze każdą komórkę naszego organizmu. Po oddaniu tlenu komórkom krew ponownie wraca do serca poprzez siatkę naczyń żylnych. 

Do przetłaczania krwi przez rozgałęziony system tętnic i żył musi być użyta odpowiednia siła. Siła oddziaływująca na ścianki naczyń podczas przepływu krwi jest tym, co nazywamy ciśnieniem. Oczywiście siła ciśnienia tętniczego zależy od pracy serca, ale nie mniejszą rolę w regulacji ciśnienia odgrywają również tętniczki - najdrobniejsze tętnice. 

Posiadają one zdolność do rozkurczania się, kiedy wymagane jest obniżenie ciśnienia, lub do kurczenia się, jeśli trzeba je podwyższyć. Poziom ciśnienia tętniczego u różnych ludzi jest różny i zależy od ich aktywności. Na przykład, kiedy odpoczywamy nie ma potrzeby, żeby serce pracowało szybko i energicznie. Kiedy jednak wykonujemy pracę fizyczną lub uprawiamy sport, wymagane są większe objętości krwi dla zaopatrywania mięśni w tlen i ciśnienie tętnicze zaczyna wzrastać.

Weźmy inną sytuację: kiedy ostro zmieniamy pozycję z poziomej na pionową, aby zostało zapewnione stabilne zaopatrywanie mózgu w tlen, organizm odpowiada natychmiastowym wzrostem ciśnienia krwi. Naczynia krwionośne nóg i jamy brzusznej kurczą się i serce zaczyna szybciej bić. Czasami może nastąpić niewielka zwłoka w odpowiedzi i wtedy odczuwamy lekki zawrót głowy lub słabość. Szczególnie często zdarza się to ludziom starszym, których odruchy naczyniowe są nieco spowolnione. Niektórzy ludzie mogą odczuwać "zamroczenie" w głowie lub słabość, kiedy przez dłuższy czas pozostają w pozycji stojącej. Związane to jest z tym, że krew gromadzi się w swoistych "magazynach" krwi - żyłach nóg i w efekcie zaopatrzenie mózgu w tlen jest niewystarczające.

Ciśnienie tętnicze, które regulują skomplikowane mechanizmy nerwowe i hormonalne, może znacznie zmieniać się w ciągu dnia. Z reguły ciśnienie jest niższe, kiedy śpimy, a wzrasta podczas czuwania lub w sytuacji stresowej. Kiedy jesteśmy przestraszeni lub rozdrażnieni nadnercza zaczynają wytwarzać hormon stresu - adrenalinę. Hormon ten zmusza serce do tego, by biło mocniej i częściej, w wyniku czego ciśnienie wzrasta i więcej krwi dopływa do mięśni.

 

Artykuły:

ŚWIATOWY DZIEŃ SERCA >>
Koło ratunkowe dla serca
Z tymi produktami czuję się bezpiecznie
Więcej na temat Super Coenzym Q10

ZOBACZ:   http://www.faceci.com.pl