:. STRONA GŁÓWNA  .:.  KLUB CALIVITA .:.  KONTAKT .: 

<< wróć

Oddziaływanie elektromagnetyczne

Oddziaływanie elektromagnetyczne to jedno z czterech znanych fizyce oddziaływań elementarnych. Jego odkrywcą był Duńczyk Hans Christian Ørsted.

Teoria oddziaływań elektromagnetycznych (elektrodynamika klasyczna, elektrodynamika kwantowa) powstała z unifikacji teorii magnetyzmu i elektryczności, dokonanej przez Jamesa Clerka Maxwella. Centralną rolę w tej teorii odgrywa pojęcie pola elektromagnetycznego. Zachowanie pola elektromagnetycznego opisane jest równaniami Maxwella, zgodnymi (pomimo że powstały wcześniej) ze szczególną teorią względności.


W myśl równań Maxwella stacjonarne pole elektromagnetyczne pozostaje związane ze swoim źródłem, np. naładowaną cząstką lub przewodnikiem, przez który przepływa prąd. Zmienne pole elektromagnetyczne, natomiast, rozprzestrzenia się w postaci fali elektromagnetycznej. Fale elektromagnetyczne poruszają się z prędkością światła i zależnie od długości fali przejawiają się jako (od fal najdłuższych do najkrótszych): fale radiowe, mikrofale, podczerwień, światło widzialne, ultrafiolet, promieniowanie rentgenowskie (promieniowanie X), promieniowanie gamma

Kwantem  fali elektromagnetycznej jest foton.

Kwant energii – w mechanice kwantowej jest to porcja energii jaką może pochłonąć lub jaką może przekazać układ w pojedynczym akcie oddziaływania z innym układem np. atom z fotonem. Więcej na temat o energii Tachyonu! >>

Foton jest cząstką elementarną nieposiadającą ładunku elektrycznego ani momentu magnetycznego, o masie spoczynkowej równej zero m0 = 0, liczbie spinowej s = 1 (fotony są zatem bozonami). Fotony są nośnikami oddziaływań elektromagnetycznych i są postrzegane jako fala elektromagnetyczna.

W fizyce foton oznacza (φοτος, znaczy światłogr.) kwant pola elektromagnetycznego, np. widzialnego światła. W mechanice kwantowej pole elektromagnetyczne zachowuje się jak zbiór cząstek (fotonów). Światło jest z kwantowego punktu widzenia dużym strumieniem fotonów. Bardzo czułe instrumenty optyczne w astronomii potrafią rejestrować pojedyncze fotony.

W zależności od energii fotonów przenoszone przez nie promieniowanie ma inną nazwę. I tak mówi się (poczynając od najwyższej energii fotonu) o promieniowaniu gamma, rentgenowskim (promieniowaniu X), ultrafiolecie, świetle widzialnym, promieniowaniu podczerwonym (podczerwieni), mikrofalach, falach radiowych (promieniowaniu radiowym). Jednak z fizycznego punktu widzenia wszystkie te rodzaje promieniowania mają jednakową naturę.

W próżni fotony poruszają się z prędkością światła. Nie trafiając na żadne przeszkody mogą przebyć wiele miliardów lat świetlnych.

Oddziaływanie elektromagnetyczne polega na wymianie między cząstkami naładowanymi (o ładunku elektrycznym) pośredniczącego fotonu.

Fale elektromagnetyczne zależnie od długości fali (częstotliwości) przejawiają się jako (od fal najdłuższych do najkrótszych):

Pasmo Długość [m]
Fale radiowe >10-4
Mikrofale 10-4 - 3*10-1
Podczerwień 7*10-7 - 2*10-3
Światło widzialne 4*10-7 - 7*10-7
Ultrafiolet (i opalanie się) 4*10-7 - 10-8
Promieniowanie rentgenowskie 10-13 - 5*10-8
Promieniowanie gamma <10-10

Światłem potocznie nazywa się widzialną część promieniowania elektromagnetycznego, czyli promieniowanie widzialne odbierane przez siatkówkę oka ludzkiego np. światłocień. Precyzyjne ustalenie zakresu długości fal elektromagnetycznych nie jest tutaj możliwe, gdyż wzrok każdego człowieka charakteryzuje się nieco inną wrażliwością, stąd za wartości graniczne przyjmuje się maksymalnie 380-780 nm, choć często podaje się mniejsze zakresy (szczególnie od strony fal najdłuższych) aż do zakresu 400-700 nm.

W nauce pojęcie światła jest jednak szersze, gdyż w praktyce nie tylko fale widzialne, ale i sąsiednie zakresy, czyli ultrafiolet i podczerwień można obserwować i mierzyć korzystając z podobnego zestawu przyrządów, a jednocześnie wyniki tych badań można opracowywać korzystając z tych samych praw fizyki.

Oto przykłady dowodzące, że światłem należy nazywać szerszy zakres promieniowania, niż tylko światło widzialne:

  • wiele substancji barwiących płowieje nie tylko od kontaktu ze światłem widzialnym, ale i bliskim ultrafioletem pochodzącym ze Słońca;

  • rozszczepiając naturalne światło białe za pomocą pryzmatu, można zaobserwować wzrost temperatury przesuwając termometr wzdłuż uzyskanych barw widmowych od fal krótszych do dłuższych, jednak wzrost ten jest mierzalny także dalej, w niewidocznej części widma, która jest również załamywana przez ten pryzmat;

  • wiele zwierząt posiada zakresy widzenia barw wykraczające poza ludzki zakres

Tak więc można mówić o "świetle widzialnym" i "świetle niewidzialnym".

W naukach ścisłych wprowadza się pojęcie promieniowania optycznego tj. promieniowania podlegającego prawom optyki geometrycznej oraz falowej. Przyjmuje się, że promieniowanie optyczne obejmuje zakres fal elektromagnetycznych o długości od 10 nm do 1 mm, podzielony na trzy zakresy – podczerwień , promieniowanie widzialne oraz ultrafiolet .

Nauka zajmująca się badaniem światła to optyka. Współczesna optyka, zgodnie z dualizmem korpuskularno-falowym, postrzega światło jednocześnie jako falę poprzeczną oraz jako strumień cząstek nazywanych fotonami.

Światło porusza się w próżni zawsze ze stałą prędkością. Jej wartość oznaczana jako c jest jedną z podstawowych stałych fizycznych. Prędkość światła w innych ośrodkach jest mniejsza i zależy od współczynnika załamania danego ośrodka.

Widmo fal - Fale elektromagnetyczne zależnie od długości fali (częstotliwości) przejawiają się jako (od fal najdłuższych do najkrótszych):

 

Dla porównania na rysunku zaznaczono także częstości fal akustycznych, czyli nie będących falami elektromagnetycznymi, słyszanych przez ludzkie ucho (A)


Własności promieniowania

Promieniowanie elektromagnetyczne rozchodząc się objawia swe własności falowe zachowując się jak każda fala, ulega interferencji, dyfrakcji, spełnia prawo odbicia i załamania.

Rozchodzenie się fali w ośrodkach silnie zależy od ośrodków oraz częstotliwości fali. Fala rozchodząc się w ośrodku pobudza do drgań cząsteczki, atomy i elektrony zawarte w ośrodku, które są źródłami fal wtórnych, zmieniając w stosunku do próżni warunki rozchodzenia się fali. Powstawanie i pochłanianie promieniowania elektromagnetycznego wiąże się ze zmianą ruchu ładunku elektrycznego.

Własności promieniowania elektromagnetycznego silnie zależą od długości fali (częstotliwości promieniowania) i dlatego dokonano podziału promieniowania elektromagnetycznego ze względu na jego częstotliwość.


Ultrafiolet

Ultrafiolet (UV, promieniowanie ultrafioletowe, promienie pozafioletowe) to promieniowanie elektromagnetyczne o długości fali krótszej niż światło widzialne i dłuższej niż promieniowanie rentgenowskie (ang. X-rays). Oznacza to zakres długości od 10 nm do 380 nm.
Słowo "ultrafiolet" oznacza "powyżej fioletu" i utworzone jest z łacińskiego słowa "ultra"  - ponad i słowa "fiolet" oznaczającego barwę o najmniejszej długości fali w świetle widzialnym. Dawniej było nazywane promieniowaniem "pozafiołkowym".

Zakresy promieniowania ultrafioletowego

Wyróżnia się dwa schematy podziału promieniowania ultrafioletowego na zakresy:

Słońce i atmosfera Ziemi

Słońce emituje ultrafiolet w zakresie UV-A oraz UV-B, ale ziemska atmosfera pochłania część tego promieniowania w warstwie ozonowej. W efekcie 99% ultrafioletu, który dociera do powierzchni, to UV-A.

Zastosowania

W lampie jarzeniowej wytwarzany ultrafiolet z użyciem rozprężonych par rtęci, przez które płynie prąd elektryczny.

Luminofor pochłania to promieniowanie i emituje światło białe.

Lampa kwarcowa emituje promieniowanie ultrafioletowe, które wykorzystuje się w solarium do sztucznego opalania.

Ultrafiolet powoduje świecenie - fluorescencję wielu substancji chemicznych i sprzedawanych pamiątkowych przedmiotów.

Można go wykorzystać do analizy zabezpieczonych przed podrobieniem banknotów albo w oględzinach miejsca zbrodni.

Fluorescencyjne znaczniki mogą służyć do oznaczania badanych substancji organicznych, dzięki czemu można łatwo obserwować ich przemiany w organizmach żywych (zobacz: spektroskopia UV).

Promieniowanie ultrafioletowe pozwala na wykonanie w technice fotolitografii elementów półprzewodnikowych. Można uzyskać rozdzielczości wzorów rzędu 90 nm (procesory Intel Pentium 4, AMD Athlon 64.)

Czy wiesz, że...
niektóre owady, np. pszczoły widzą promieniowanie ultrafioletowe?
Również wiele kwiatów ma specjalne barwniki, które reagują na ultrafiolet.

Wpływ promieniowania ultrafioletowego na zdrowie

Ultrafiolet ma własności bakteriobójcze.

Ultrafiolet jest niezbędny do wytwarzania naturalnej  formy witaminy D1 (kalcyferol), a tym samym utrzymania odpowiedniego poziomu jonów wapnia w organizmie.

Skutki niedoboru odpowiednich ilości promieni ultrafioletowych UV-B na nasz organizm to awitaminoza: krzywica u dzieci i młodzieży, rozmiękczenie kości (osteomalacja występuję szczególnie w krajach, gdzie kobiety sa ściśle okryte szatami -  muzułmanki oraz w Indiach) i osteoporoza u dorosłych, złamania, skrzywienia i zwyrodnienia układu kostnego, zniekształcenie sylwetki, złe funkcjonowanie układu nerwowego i mięśniowego, zapalenie spojówek, stany zapalne skóry, osłabienie organizmu i zmniejszenie odporności, pogorszenie słuchu, osłabienie i wypadanie zębów, zwiększenie się ryzyka powstawania komórek nowotworowych. Więcej >>

Słońce czy lampy solarne, to źródła potencjalnie szkodliwego (choć w niewielkich ilościach niezbędnego do prawidłowego metabolizmu witaminy D) promieniowania ultrafioletowego (UV).  Promieniowanie UV-A jest mniej szkodliwe niż inne zakresy. Stosowany w nadmiarze uszkadza włókna kolagenowe w skórze, co przyspiesza procesy starzenia. Dzieli się ono m.in. na:
- promienie typu A (UVA, promieniowanie tzw. długie, o większym zakresie fal, uszkadzają włókna elastyczne i kolagenowe, niszczą naczynia włosowate i wywołują zaburzenia ukrwienia skóry)
-  typu B (fale krótsze, wywołują opaleniznę czerwoną – rumień, to one odgrywają decydującą rolę w powstawaniu zmian nowotworowych skóry).

UV-B jest niebezpieczne dla oka i może powodować zaćmę.  Długa ekspozycja na działanie UV-B ma związek ze zwiększoną częstością występowania nowotworu złośliwego skóry - czerniaka. Promieniowanie prowadzi do uszkodzenia łańcuchów DNA. W komórkach dochodzi do szeregu mutacji. Jeżeli człowiek posiada odpowiednie dziedziczne predyspozycje, może to spowodować powstanie zmiany rakowej.

Opalenizna, która kojarzy się nam ze zdrowiem, to nic innego jak obrona organizmu przed promieniami ultrafioletowymi. W głębszej warstwie skóry, pobudzanej długimi promieniami typu UVA, gromadzi się wówczas barwnik zwany melaniną. Melanina absorbuje i odbija promienie, a gromadząc się w skórze – daje opaleniznę. Skutki nadmiernego opalania to szybsze starzenie się skóry, pojawianie się zmarszczek, pęknięcia wrażliwych miejsc na skórze, zapalenia skóry, uszkodzenie wzroku, intensywny trądzik (trądzik także leczy się lampami solarnymi, ale ich przedawkowanie powoduje skutek odwrotny), poparzenia, a wreszcie nowotwory. Przesadne opalanie prowadzi do nieodwracalnych zniszczeń naskórka, o znamionach, plamkach i przebarwieniach nie wspominając. Promienie ultrafioletowe redukują poziom witaminy C i innych antyoksydantów, które chronią nasz organizm przed nowotworami.

Autodestrukcja pośrednia
„Jestem uzależniona od solarium od roku. Chodzę tam co 2 lub 3 dni na 3 razy mocniejsze lampy od zwykłych, i zawsze biorę 15 minut, na dodatek używam świetnego, megabrązującego przyspieszacza opalania i jestem naprawdę jak Mulatka, jak Doda albo Paris Hilton – pisze na forum 19-letnia Ola. – To szkodzi, wiem. Ale nie przejmuję się, bo wyglądam ekstra, a za 10 lat jak będzie ze mną źle, to mogę sobie zrobić operację plastyczną.”

Bez szans na odpoczynek
„Mam tylko 18 lat, ale już zauważyłem skutki codziennego biegania do solarium na sesje po 20-25 minut – pisze Piotrek. – Uwielbiam skórę mocno opaloną, ale coraz częściej zaczynam myśleć o tym, że robię źle. Zaczęło się od tego, że po «wyrobieniu» 2 godzin w ciągu tygodnia na mojej skórze pojawiły się plamy kolorytowe... Wygląda to ohydnie i nieestetycznie. Nie schodzą. Dermatolog mało z krzesła nie spadł, kiedy zobaczył moją cerę” – zwierza się nastolatek.

Śmiercionośne solarium
Zita Farrelly z Manchesteru zmarła na raka skóry w wieku 29 lat. Zostawiła roczną córeczkę, siedmioletniego syna, męża. Od 14. roku życia Zita chodziła regularnie, przynajmniej dwa razy w tygodniu, na solarium. Nałogowo opalała się przez lat siedem. Zabiło ją znamię, które znalazła na skórze swojej nogi dziewięć miesięcy przez śmiercią. Znamię było symptomem raka.

Lekarze jednoznacznie ocenili, że śmierć Zity była pośrednim skutkiem przewlekłego opalania się w solarium.

W 2001 roku badania pod kierunkiem Shi Qiang Wanga z New York University School of Medicine wykazały, że przyczyną powstania aż 90 procent wykrywanych nowotworów skóry było nadmierne opalanie się pacjentów. Tanorektyków coraz częściej wysyła się tam do psychoterapeutów. Jak wynika z raportu Komisji Europejskiej w Wielkiej Brytanii, rocznie umiera 100 osób, które podtrzymują opaleniznę, chodząc do solarium. Według badań Światowej Organizacji Zdrowia, u osób, które przed 35. rokiem życia często korzystają z łóżek opalających, ryzyko czerniaka – złośliwego nowotworu skóry – wzrasta o 75 procent.

Tanoreksja (z ang. to tan – opalać się) to uzależnienie polegające na ciągłej potrzebie bycia opalonym. W 2005 roku dermatolodzy z Uniwersytetu Stanu Texas w Galveston pod kierownictwem Richarda Wagnera opublikowali wyniki badań wskazujące, że osoby regularnie korzystające z solarium z czasem tracą kontrolę nad swoim nawykiem, tak jak palacze i alkoholicy nad swoimi nałogami. Obsesja dotyka w większości młode kobiety, które stanowią ok. 70 proc. tanorektyków.

Tanoreksja, jak każde uzależnienie, zaczyna się niepostrzeżenie. Ot, dana osoba odczuwa potrzebę częstszego przebywania na słońcu. Dziewczyna czy chłopak chce się opalić, by wyglądać atrakcyjnie, szczupło, albo dzięki promieniom słonecznym pozbyć się trądziku. Ale w pewnym momencie osobie tej nie sposób wytłumaczyć, że jest już wystarczająco opalona. Ona wciąż ma uczucie, że jest blada, czyli w jej rozumieniu – mało atrakcyjna. Gdy przychodzi jesień i nie można już opalać się w naturalny sposób, zaczyna korzystać z solarium. Najpierw raz w tygodniu, potem dwa razy. Z czasem wizyty są coraz częstsze, a poszczególne sesje trwają coraz dłużej. Zaczyna działać samonakręcający się mechanizm: dana osoba chce, aby jej ciało zawsze było opalone, tymczasem ciało opala się coraz trudniej. W pewnym momencie tanorektyk nie potrafi już przestać. Opala się rzekomo dla zdrowia i urody, tymczasem po kolejnych sesjach nasłoneczniania jego skóra staje się przesuszona, wyraźnie grubsza, niedelikatna, często się łuszczy.

Niezbędnik zdrowej opalenizny

Beta Caroten chroni przed negatywnymi skutkami opalania. Beta karoten bierze udział w kontroli podziałów komórkowych. Występowaniu nowotworów skóry i uszkodzeniom układu odpornościowego Twojego organizmu, sprzyjają promienie słoneczne o niebezpiecznej długości fali. Beta karoten potrafi pochłonąć szkodliwe fale promieni słonecznych co ważne jest tak dla człowieka jak i dla roślin. Trwające dziewiętnaście lat badania przeprowadzone na ok. 3000 mężczyzn w średnim wieku dowiodły, że beta karoten może uchronić palaczy przed wystąpieniem raka płuc. Skuteczne były już dawki 10.000 IU dziennie beta karotenu. Więcej>>


WIDMO OPTYCZNE I WIDMO BIORADIACJI

Widmo optyczne (spektrum) – obraz uzyskany w wyniku rozłożenia światła niemonochromatycznego na składowe o różnych długościach fal (różnych barwach), np. za pomocą pryzmatu lub siatki dyfrakcyjnej.

Widmo optyczne może być:

Widmo optyczne liniowe ma postać jasnych, barwnych prążków na ciemnym tle lub ciemnych prążków na tle widma ciągłego. Na podstawie analizy widma optycznego można prowadzić analizę obecności - detekcję występowania pierwiastków chemicznych, a także wielu związków chemicznych oraz mikroustrojów w organizmie człowieka, gdyż posiadają one charakterystyczne linie lub obszary absorpcji w widmach optycznych.

Analizowaniem tego rodzaju widm zajmuje się nauka zwana spektroskopią. Spektroskopia – nauka o powstawaniu i interpretacji widm powstających w wyniku oddziaływań wszelkich rodzajów promieniowania na materię rozumianą jako zbiorowisko atomów i cząsteczek. Spektroskopia jest też często rozumiana jako ogólna nazwa wszelkich technik analitycznych polegających na generowaniu widm. Łącząc różne rodzaje promieniowania z różnymi sposobami jego oddziaływania z badaną próbką otrzymuje się rozmaite techniki spektroskopowe. Np. różne techniki spektroskopowe dają możliwość uzyskania różnych informacji o badanej substancji – od jej składu atomowego, przez jej budowę chemiczną, aż po strukturę jej powierzchni.
Techniki spektroskopowe stosuje się masowo w chemii, fizyce, biochemii i medycynie ( badanie obecności toskycznych związków i mikroorganizmów oraz pasożytów w ciele człowieka lub zwierząt)  oraz w astronomii i w wielu przemysłach.

Widmo optyczne ciągłe emitują pobudzone do świecenia ciała stałe i gazy pod dużym ciśnieniem oraz swobodne atomy i cząsteczki, gdy zachodzą np. procesy fotojonizacji lub fotodysocjacji.

WIDMO BIORADIACJI wg. dr biochemii R. H. Clark
fragmenty książki "Kuracja życia"

"Wiem już, że każda żywa istota zaznacza swoją  obecność wysyłaniem sygnałów - podobnie jak stacja radiowa, słońce lub gwiazdy. Zjawisko to nazwałam bioradiacją.
Możliwe, że jest to ta sama energia, która azjatycka medycyna określa mianem chi ?
Może jest to energia biegnąca wzdłuż meridianów, odkryta wieli temu przez azjatyckich lekarzy?
Może chodzi o energie która potrafią ujarzmiać duchowi i uzdrawiacze i mistrzowie religijni rejki, a może o jej formę postrzeganą w medium -  formę która wywołuje zjawiska okultystyczne?
A może też nie ma ona nic wspólnego z żądną z wymieniowych energii?
....
Nie znam natury bioradiacji, tylko jej częstotliwość, która została określona i wychwycona w sposób umożliwiający pomiary.
Jej zakres ( 1 520 000-9 460 000 Hz) leży w paśmie emisji nadajników radiowych.

Cała materia ożywiona emituje charakterystyczne zakresy częstotliwości  tzw. pasma.
Im prymitywniejszy jest organizm ( grzyb, bakteria, robak czy wirus)  - tym węższe jest jego pasmo emisji.

Organizmy wyższe cechuje szersze pasmo przy większych częstotliwościach.

Co to jest bioradiacja?

Już od 1963 r. są prowadzone badania nad zjawiskiem bioradiacji. Jest to promieniowanie fal o określonej częstotliwości emitowanej przez wszystkie żywe istoty w tym drobnoustroje.

Stwierdzono, że każda żywa istota emituje fale o charakterystycznej częstotliwości. Im bardziej złożony organizm tym pasmo emisji jest wyższe i szersze.

To odkrycie spowodowało że można wyróżnić dokładną częstotliwość dla każdej bakterii czy tez pasożyta.

W roku 1989 nastąpił przełom w badaniach, który udowodnił, że przesunięty dodatnio niesymetrycznie sygnał względem polaryzacji zasilania zabija wszystkie bakterie, wirusy i pasożyty jednocześnie w ciągu 7 minut.

Twórcą tej metody jest dr Hulda Regehr Clark dyplomowany biolog, która to w 1958 r. uzyskała stopień doktora fizjologii. Udostępniła swoja metodę światu i opisała ją w książce pt; „Kuracja życia”

Bioradiacja stała się inspiracją dla australijskiego naukowca, który odkrył bakterię wywołującą wrzody i raka żołądka zwana popularnie helicobacter pylori.
Dalsze badania potwierdziły, iż za każdą chorobę jest odpowiedzialna bakteria, wirus, pasożyt lub grzyb.

Tę tezę po raz pierwszy rozpropagował Louis Pasteur, a w 1929 A. Fleming opracował pierwszy antybiotyk penicylinę.

Dr Clark wraz ze swoim zespołem badawczym jako pierwsza na świecie odkryła i udowodniła, że wirusy, bakterie, pasożyty i pleśnie można równie skutecznie zwalczać przy pomocy prądu elektrycznego o specyficznych parametrach.
 
WYKRYWACZ BAKTERII   - MICHAŁ RÓŻYCZKA
 
Wiedza i Życie nr 3/1999
Artykuł pochodzi z "Wiedzy i Życia" nr 3/1999
 
 
Jak wykryć bakterie szybko, prosto i tanio? "Bioprocesor" skonstruowany przez brytyjskich naukowców (University of Wales) pozwala wykrywać, klasyfikować oceniać ilościowo bakterie dzięki poddaniu ich działaniu prądu elektrycznego (wytwarza je sieć miniaturowych elektrod stukrotnie cieńszych niż ludzki włos).
 
Urządzenie wielkości karty kredytowej wykrywa chorobotwórcze drobnoustroje zarówno we krwi, jak i moczu czy stolcu, i to w ciągu minut, a nie dni, jak przy zastosowaniu tradycyjnych metod. Szczególnie ważne jest to, że badanie można wykonać z dala od dobrze wyposażonych ośrodków diagnostycznych, bo przecież dopiero dokładne poznanie przyczyny zakażenia umożliwia skuteczne leczenie.

Diagnostyka medyczna nie jest zresztą jedynym możliwym zastosowaniem bioprocesora. Pozwala on też badać wodę na obecność chorobotwórczych bakterii oraz pasożytów i w ten sposób także ratować ludzkie życie. Prace prowadzące do skonstruowania urządzenia sfinansowało (1.5 mln funtów) brytyjskie ministerstwo Handlu i Przemysłu.

"London Press Service", 72/1998

Fot. London Press Service


Zobacz też:

 


Cennik Klubowicza      Cennik detaliczny PLN i EURO - kup teraz         wyślij link znajomemu      strona do druku     Zapytaj


PLASTRY   OCZYSZCZAJĄCE   DETOX   PATCH >>

<< wróć